Toiletpapier is te gebruiken voor papier Machee.


Laatste onderwerpen

» Tekenen met Grafiet-potlood.
wo sep 28, 2011 10:46 pm van wvm

» Dagboek van de bomen.
ma aug 09, 2010 7:43 pm van Knutselroom.

» KEEP BALI CLEAN
za jul 31, 2010 2:08 am van renaldo

» Diary of a Tree.
wo apr 21, 2010 7:27 pm van Knutselroom.

» Blauw IJs.
wo apr 21, 2010 7:21 pm van Knutselroom.

» Kolibrie's. (Vlinders)
vr apr 16, 2010 1:39 pm van Knutselroom.

» Witte Bloesem.
vr apr 16, 2010 1:18 pm van Knutselroom.

» Potje zeep maken.
za maa 06, 2010 2:59 pm van lollypop

» Dusty.
vr feb 05, 2010 8:19 pm van Knutselroom.

» Scruff.
vr feb 05, 2010 8:17 pm van Knutselroom.

» De Danseres.
vr feb 05, 2010 8:15 pm van Knutselroom.

» Het Meisje met de Parel.
vr feb 05, 2010 8:13 pm van Knutselroom.

» Angry Lady.
vr feb 05, 2010 8:09 pm van Knutselroom.

» De Dame met de Hermelein.
vr feb 05, 2010 8:07 pm van Knutselroom.

» De Laatste Roos.
vr feb 05, 2010 8:05 pm van Knutselroom.

» E(ternal) Book.
za jan 30, 2010 11:15 am van Knutselroom.

» Lijst met symbolen.
za jan 02, 2010 4:52 pm van Knutselroom.

» Vuurwerk voor Kinderen.
za jan 02, 2010 4:44 pm van Knutselroom.

» Mobile Maken van IJzerdraad.
za jan 02, 2010 4:38 pm van Knutselroom.

» Feestdagen.
wo dec 30, 2009 6:46 pm van Knutselroom.

Statistieken

Alle gebruikers hebben in totaal 213 berichten geplaatst in 195 onderwerpen

We hebben 30 geregistreerde gebruikers

De nieuwste gebruiker is wvm

Wie is er online?

Er zijn in totaal 1 gebruiker online :: 0 Geregistreerd, 0 verborgen en 1 gast

Geen


[ Bekijk volledige lijst ]


Het hoogste aantal gelijktijdige online gebruikers is 12. Dit aantal is bereikt op wo okt 09, 2013 11:39 pm.

Galerij



    De Elements of Life. (5)

    Deel
    avatar
    Knutselroom.
    Beheerder.
    Beheerder.

    De Elements of Life. (5)

    Bericht van Knutselroom. op wo jul 15, 2009 4:12 pm

    The Elements of Life. Deel 5.

    ‘'Waar ben ik‘', ‘is het allemaal voorbij‘, ‘ben ik dood‘, ‘is de aarde dood‘?
    Ignis opende zijn ogen, hij lag op de rots, op het verdorde eiland, alles was nu een zee van as.
    Hoe kan dat nou, waar waren de vlammen gebleven.
    Ignis keek op zijn ketting en zag nu dat het element vuur was verdwenen. Alleen de aarde en de lucht waren nog over.
    Ignis keek om zich heen, hij kreeg het koud, zijn kleren waren veranderd in as, daar had hij nu niets meer aan. En hij moest nog steeds een oplossing vinden en de elementen terug krijgen.
    Alleen hij was de oplossing!
    Ignis keek naar de lucht, de zon brandde minder fel, hij leek zelfs te verdwijnen.
    Opeens wist hij het, de zon was van vuur, een grote vuurbal.
    En als het element vuur is verdwenen, dan zal de zon ook verdwijnen. We zullen in het donker zitten, niets meer kunnen zien.
    Ignis was radeloos, hoe kon hij de elementen terug krijgen als ze totaal waren verdwenen.
    Hoe kon hij nu vuur of water maken. Hoe???
    Hij gaf het op, er was geen oplossing, hij kon het niet.
    De wereld is verleden tijd, er is straks niets meer van over. Ik heb gefaald.
    Ignis dacht terug aan de mooie tijden die hij had beleefd.
    Elke avond met zijn vrienden naar het stekkie, lekker kletsen, wat poolen en pokeren.
    Hij had dikwijls gewonnen en al een aardig zakcentje gespaard. Hij wou graag rijles nemen en een auto kopen.
    Ik had nog zo veel willen doen, dacht Ignis. Ik wil groot worden, studeren, misschien nog gaan trouwen of kinderen krijgen.
    Ik had nog op mijn zelf willen gaan wonen, mijn eigen leven lijden. Dat zouden vast meer mensen willen. Het is niet eerlijk. Iedereen heeft toch recht op leven. Iedereen heeft toch ook recht op geluk, laten ze dan alleen de mensen straffen, die proberen de aarde te vernietigen, met hun zogenaamde goede bedoelingen. Laten we de mensen helpen, er zijn voor elkaar.
    We moeten samenwerken om te blijven leven, hadden we dat toen maar gedaan, dan was de aarde er misschien nog. Had ik maar meegedaan aan actie voeren. Dat had misschien kunnen helpen. Nee, het was niet zijn schuld, en nee, hij moest niet opgeven.
    Iedereen heeft recht op leven en dat ligt nu in zijn handen.
    Ik moet er voor gaan, mensen helpen voor het leven.
    Ignis zat nu in het donker, de zon was weg. Hij hoorde geschreeuw van dieren en mensen en hij dacht zelfs de bomen te horen. Hij voelde om hem heen, daar lag een stok.
    Hij was nog heet van het vuur. Het voelde zacht aan, het voelde vertrouwd.
    Deze stok, iets heel normaals, was nu iets heel speciaals. Ignis voelde aan de stok.
    Er zat een blad aan. Het voelde vers, nog levend. Het vuur had hem ongedeerd gelaten, had hem gespaard. Er was nog een teken van leven, er was nog een kans.
    Ignis voelde zich wat meer op zijn gemak en hield de stok stevig vast, hij mocht het niet kwijt raken, de stok gaf hem energie, als licht door de duisternis.
    Hij voelde weer een steek in zijn borst, zijn ketting lichtte even op.
    Ignis keek, kwamen de elementen weer terug?. Nee, het was niet zo.
    Hopeloos keek Ignis toe hoe ook het element lucht verdween.

    Wat was het benauwd, de zuurstof raakte op. Dit zou hij niet overleven.
    Hij begon zich verdrietig te voelen, en ook boos, hij werd zelfs kwaad.
    Hij trok zijn ketting van zijn hals. Jij hebt mij alleen nog maar ongeluk gebracht, jij helpt mij niet, geef toch een aanwijzing, ik weet toch niet wat ik moet doen.
    Met een harde klap gooide Ignis het op de grond.
    Er ontstond een vonk. Gras om hem heen begon te branden.
    Ignis keek naar het vuur, het was zo mooi, zo prachtig, hij zou het willen aanraken.
    Hij had het vuur terug gebracht.
    Ignis pakte zijn stok en stak het in het vuur, het begon te branden.
    Hij legde zijn stok in een van de vier gaten, er kwam een rood licht uit het gat.
    Yes, dacht Ignis, eindelijk eens geluk, ik weet wat ik moet doen, de elementen in de gaten leggen. Hij wilde wat aarde pakken om erin te doen, maar voelde weer een pijnlijke steek.
    Zijn ketting begon weer licht te geven, hij zag nu hoe het laatste element aarde verdween.
    Het enige wat nu nog over was van zijn ketting was een blad met een zwarte lijn erdoor heen.
    Het einde van de wereld.
    Wat nu, hij kon geen aarde meer pakken en geen water, En hoe kreeg hij het lucht in het gat.
    Ignis begon het nog benauwder te krijgen, de zuurstof raakte bijna op.
    Opeens hoorde Ignis een enorm geluid, de grond om hem heen begon te scheuren en er vielen grote gaten in. Ignis wou gillen maar dat kon hij niet meer. Hij had geen zuurstof meer in zijn longen. Alles om hem heen begon te draaien.
    Nee niet opgeven, ik moet de wereld redden...
    Het was te laat, Ignis wou zo graag, maar hij kon het niet, hij viel neer op de rots, en alles werd weer zwart.


    ‘Waar ben ik‘, ‘is het me gelukt‘. Ignis wilde opstaan maar het lukte niet, hij kon zich niet bewegen.
    Hij wilde zijn ogen openen, maar ook dit lukte niet.
    Het was mislukt, ik was er bijna, dacht Ignis, maar ik heb gefaald, ik heb iedereen in de steek gelaten. Iedereen gaat nu dood, de aarde vervaagd en het leven houd op.
    Ik hoop dat ik een plekje in de hemel krijg, ik hoop dat ik mijn ouders en vrienden weer zie.
    Uit zijn oog rolde een traan, de laatste traan van verdriet.
    Ik kan niet meer, tot ziens wereld. Ignis haalde nog een keer diep adem, en blies deze zachtjes uit.
    Ignis zag een wit licht, zou dit de hemel zijn?
    Hij wilde er heen gaan, maar het lukte niet, hij zat nog vast aan de aarde.
    Hij keek naar beneden, het rode licht scheen naar boven. Plots kwam er ook nog een blauw licht bij. Hoe kon dat nu. Opeens zag Ignis in het gat, zijn traan liggen. Hij had het water terug gehaald. Nu zag hij ook een wit licht. Het was de lucht. Zijn laatste adem was in het gat terecht gekomen. Maar het was niet genoeg.
    Het element aarde was er niet, hij had het niet opgelost.
    Ignis keek weer naar het witte licht. Hij besloot er naar toe te gaan.
    Hij had zijn best gedaan, maar hij had gefaald. Hij ging nu weer terug naar zijn dierbaren.
    Het witte licht werd steeds feller en de wereld steeds kleiner.
    Ignis pakte zijn ketting en liet hem vallen.
    Zo blijft er altijd nog een stukje van mij bestaan.
    Want in mijn hart waar ik dit leg,
    haalt niemand het ooit meer weg.


    De ketting viel naar beneden, in het laatste gat, nu begon er een groen licht naar boven te schijnen, het was zo fel dat het licht uit de hemel verdween.
    Ignis viel naar beneden, weer op de rots.
    Hij wist niets te zeggen, het was hem gelukt, alle vier de elementen waren terug, maar hoe.
    Ignis bekeek zijn ketting, het was een blad, natuurlijk dat was het element aarde.
    Van blijdschap maakte Ignis een ronde-dansje. Eindelijk begon alles weer normaal te worden.
    Hij kon weer ademen, de zon kwam weer terug, de bomen groeien en de bloemen bloeien.
    Ook de stille zachte zomerbries is terug en het water kabbelde weer zoals te voren.
    Ignis pakte zijn ketting, alle elementen stonden er weer op. Alles was weer bij het oude.
    Hij had de oplossing gevonden, hij was de oplossing.
    Ignis rende naar huis, overal om zich heen waren de dieren druk bezig. Ze zagen er gelukkig uit. Ook de oude bungalow stond weer op dezelfde plek.
    Ignis huilde haast van blijdschap. Hij rende in het huis en ging naar zijn kamer.
    Het schilderij hing weer voor de opening. Alles was weer normaal.
    Of toch niet, de spin had zijn web verplaatst, hij wilde niet iedere keer verjaagd worden.
    Maar nu had de spin zijn web op het bed gebouwd, ook niet erg slim.
    Ignis besloot maar niet op het bed te gaan zitten, de spin mocht het hebben.
    Ignis liep naar het schilderij en lachte. De elementen stonden er weer mooi op, zoals het hoort.
    Hij legde zijn hand op het schilderij. Een enorme lichtflits verblinde zijn ogen, gevolgd door een verdovend geluid.


    Ignis schrok wakker, hij lag voor zijn computer. Voor hem lagen allemaal verhalen.
    Heb ik dan alles gedroomd, hij keek rond in zijn kamer en liep naar het schilderij.
    Hij legde zijn hand erop, er gebeurde niets.
    Het was allemaal maar een droom. Ignis liep weer naar het bureau, hij had een idee.
    Hij zou zijn droom gaan opschrijven, dat was nog eens iets voor zijn verhalen-bundel.
    Misschien zet het de mensen aan het denken, ze moeten weten dat zij de wereld kunnen helpen en kunnen beschermen, zodat het niet ten onder gaat.
    Hij begon met zijn verhaal, het werd het mooiste ooit geschreven, het beste.
    Dit werd zijn verhaal, zijn droom, hij had het allemaal gezien.
    De ondergang van de wereld, de elementen, alles moest erin.
    En er moest ook een mooie afsluiting komen, waar mensen altijd aan zouden denken.
    Hij wist wat en schreef vol blijdschap.
    De wind zal altijd waaien,
    en beekjes altijd stromen.
    De zon zal altijd schijnen,
    de stralen mij verblijden.
    En de wereld zal altijd bestaan,
    zal nooit ten onder gaan.
    Want in mijn hart waar ik dit leg,
    haalt niemand het ooit meer weg.
    Trots keek hij naar het resultaat. Dit was het, zijn verhalenbundel. Helemaal af.
    Ignis liep naar het bed. Het is nu tijd om wat te gaan slapen, het is een lange dag geweest.
    Hij wou gaan liggen, maar zag dat zijn bed helemaal bedekt was met spinnenwebben en middenin een trotse spin. Het leek net of hij lachte.
    Ignis pakte een deken en ging op de bank liggen. Nee, ik maak je web niet kapot hoor. Blijf daar maar lekker zitten.
    Hij sloot zijn ogen en bedacht zich; was het nu een droom of niet.


    Weer een lange weg naar huis. Zijn ouders hadden besloten naar huis te gaan.
    Ze gingen actie voeren tegen die kerncentrales.
    Ignis zat achterin de auto, probeerde een goede slogan te bedenken voor zijn spandoek.
    Het moest pakkend zijn en iets waar je niet omheen kunt.
    Het moet overtuigend zijn, en ook ontroerend. Plots had hij een idee.
    Een zin die ieder overtuigd.
    Ignis stond langs de kant van de weg, met zijn spandoek hoog in de lucht.
    Straks zouden de wereldleiders naar buiten komen en vertellen wat ze met die kerncentrales zouden gaan doen.
    Sluiten de kerncentrales of niet, hij wist het niet. Hij kon alleen maar hopen dat er goed nieuws kwam.
    ‘'Hé Ignis‘', klonk het ver, het was Alwin. ‘'Ga je mee naar mijn huis. Kunnen we gaan gamen‘‘.
    ‘'Ik kom‘‘, zei Ignis. Hij wou dolgraag mee, hij had zijn vrienden al dagen niet gezien en hij kon immers de bericht van de wereldleiders ook wel op de tv volgen.
    Ignis stapte op zijn fiets en fietste naar Alwin.
    ‘'Wist je al dat ons café weer word geopend‘‘, zei Alwin. ‘'Echt, dat is super man‘', zei Ignis.
    ‘'Yes, kunnen we eindelijk weer naar het café. Maar waar is het dan‘'?
    ‘'In de Doornstraat tegenover de kerncentrale‘'.
    Bah, de kerncentrale, dat zou het hele uitzicht verpesten, maar ja, het moet maar.
    Ignis stapte van zijn fiets en ging naar binnen.
    Alwin zette de tv aan. ‘'Wil je wat drinken vroeg hij, ja doe maar een cola‘', zei Ignis.
    Wat fijn om weer terug te zijn bij je vrienden en familie, ik ga nooit meer bij hen weg.
    Nu weet ik pas hoe kort het leven kan zijn en dat je ervan moet genieten. Elk uur kan je laatste zijn. Ignis keek naar buiten. Het was gaan regenen, terwijl de zon scheen, dan zou er een regenboog komen. Ignis ging voor het raam staan.
    Heel langzaam vormde de regen en de zon zich tot de regenboog. Wat mooi was dat.
    Je ziet nu maar hoe mooi de aarde kan zijn, het is toch jammer om zo iets te vernietigen.
    Ik hoop echt dat de kerncentrales worden gesloten, pas dan ben ik helemaal gelukkig.
    Alwin kwam met twee glazen cola en een bak chips aanlopen. Hij zette het op tafel.
    ‘'Kom je Ignis, het nieuws begint zo‘'. ‘'Ja, ik kom eraan‘‘.
    Ignis ging op de bank zitten en pakte zijn drinken.
    Hij keek naar de televisie, wachtend op het grote nieuws.
    Het zou de wereld kunnen veranderen, de wereld zou weer meer kans krijgen te bestaan.
    We zijn er natuurlijk nog lang niet, we moeten meer doen om de aarde te behouden, maar dit is een goede start.
    De wereld is toch belangrijker dan de economie, want zonder de wereld zou er geen eens een economie bestaan. De keuze is dan toch niet zo moeilijk.
    Ignis keek nog steeds naar de tv, het nieuws begon, het verlossende bericht.
    De wereldleiders zijn om de tafel geweest, en hebben een beslissing genomen.
    De nieuwe kerncentrales die pas geleden zijn gebouwd, worden gesloten en afgebroken.
    Dat is beter voor de wereld en de mensheid.
    Ignis glimlachte en keek naar buiten, de regenboog stond er nog steeds.
    Het teken van leven.

    Het was een paar maanden later
    Ignis stapte op de fiets en fietste richting, de doornstraat. Hij ging naar het nieuwe café, het nieuwe stekkie. Het ging eindelijk weer open.
    Ignis fietste langs een grote open plek, hier had de kerncentrale gestaan. Hij glimlachte. De actievoering had dus toch geholpen. Op deze plek word nu een park gebouwd ter nagedachtenis aan de kerncentrale, wat een domme fout was geweest.
    De school en café Barends waren ook weer opgebouwd, morgen zou hij weer naar school toe gaan. Hij had er voor het eerst best zin in.
    Maar nu eerst nog naar het nieuwe café, het nieuwe stekkie.
    Ignis zette de fiets tegen de muur en ging naar binnen. Het café was moderner geworden maar had nog steeds de oude uitstraling, en de muziek was ook nog steeds hetzelfde.
    Een cola, zei Ignis. En ging aan de bar zitten. Hij voelde dat hij ergens op zat.
    Ignis voelde in zijn zak en haalde er een klein beeldje uit van een huisje.
    Hij zette het op de bar. Dit was zijn nieuwe stekkie.
    Hij keek om zich heen, aan de muur hingen enkele spandoeken van de actievoerders.
    Ook zijn spandoek hing ertussen. Trots keek Ignis ernaar en las zijn zin nog eens op;
    ‘'Breek je de aarde, dan breek je jezelf‘'.

    Einde.


    _________________
    Beheerder van de Knutselclub.
    avatar
    funplaatjesmaker
    Meester Knutselaar.
    Meester Knutselaar.

    Over het verhaal.

    Bericht van funplaatjesmaker op vr jul 17, 2009 2:51 pm

    Ik vind het een heel mooi verhaal als het een boek is koop ik hem meteen.
    study

      Het is nu wo sep 26, 2018 4:52 am